Metodologia badań ultradźwiękowych

Specyfiką badań nieinwazyjnych jest wykorzystanie takiej metodologii, która nie wpływa na uszkodzenie danego materiału. Możemy więc badać struktury i właściwości obiektu, jak na przykład sprawdzenie jakości spawów, lub kontrola grubości części, poddanych działaniu czynników powodujących korozję.

Charakterystyka badań nieinwazyjnych na przykładzie badań ultradźwiękowych

badania ultradźwiękoweSzczególne zastosowanie w badaniach nieniszczących mają ultradźwięki. Ultradźwięki są specyficznymi falami akustycznymi, przekraczającymi górny próg słyszalności człowieka. Ich zastosowanie w badaniach opiera się na zależności pomiędzy rozproszeniem się fal, a własnościami sprężystymi materiałów. Rozproszona fala dźwiękowa ulega częściowemu odbiciu, oraz częściowemu przenikaniu na granicy dwóch ośrodków. W ten sposób badania ultradźwiękowe mogą być przeprowadzone na wszelkiego rodzaju materiałach jak: metale, ciecze oraz gazy. Przeprowadzenie badań wymaga jednak określonej wiedzy teoretycznej i praktycznej, tak więc zespół prowadzący takie badania powinien posiadać odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia. Do podstawowych metod wykorzystywanych w badaniach ultradźwiękowych możemy zaliczyć: metodę echa, metodę cienia, oraz metodę rezonansu. Metoda echa wykorzystuje efekt, polegający na odbiciu się fali, która pada na określoną wadę materiału np. pęknięcie. Jeżeli takie odbicie nastąpi w danym punkcie materiałowym, można przypuszczać że występuje nieciągłość, czyli wada.

Inaczej badanie wygląda przy pomocy metody cienia i rezonansu. W przypadku cienia, nieciągłość tworzy za sobą tak zwany cień, co sprawia znaczne obniżenie natężenia fal przechodzących przez wadę. Natomiast metoda rezonansu, choć bardzo zbliżona do metody echa, to jednak powstały obraz wady występuje poprzez nałożenie się na siebie fal padających i odbitych, odwrotnie jak to ma miejsce w przypadku echa.